Μία απ’ τις πιο συνήθεις αθλητικές κακώσεις είναι η ρήξη πρόσθιου χιαστού.

Ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος (ΠΧΣ) αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους σταθεροποιητικούς μηχανισμούς της άρθρωσης του γόνατος και η απώλειά του μπορεί να προκαλέσει ένα αίσθημα αστάθειας, ότι δηλαδή το γόνατο “φεύγει” σε ορισμένες κινήσεις και κυρίως κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων.

AdTech Ad

Αίτια & Συμπτώματα

Η ρήξη του ΠΧΣ είναι τραυματικής αιτιολογίας και συμβαίνει συνήθως κατά τη διάρκεια κάποιας αθλητικής δραστηριότητας. Η τραυματική ρήξη του ΠΧΣ συχνά συνοδεύεται κι από άλλες κακώσεις του γόνατος και, συνηθέστερα, ρήξεις του έσω μηνίσκου ή και του έσω πλαγίου συνδέσμου, καθώς και οστεοχόνδρινες βλάβες. Ο ασθενής σχεδόν πάντα μπορεί να ανακαλέσει στη μνήμη του τη στιγμή της ρήξης του ΠΧΣ, την οποία περιγράφει με έναν οξύ πόνο στο γόνατο και θόρυβο κατά τη στιγμή του ατυχήματος, ενώ αμέσως μετά το γόνατο πρήζεται και η βάδιση είναι σχεδόν αδύνατη.

Θεραπεία

Η θεραπεία επιτυγχάνεται μέσω χειρουργικής αποκατάστασης της ρήξης του ΠΧΣ, με τη μέθοδο της αρθροσκόπησης του γόνατος. Η συνδεσμοπλαστική του ΠΧΣ περιλαμβάνει τη χρήση ενός μοσχεύματος που λαμβάνεται από κάποιο άλλο σημείο του γόνατος και τοποθετείται στην ανατομική θέση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου που έχει υποστεί ρήξη. Οι δύο συχνότερα χρησιμοποιούμενοι τύποι μοσχευμάτων είναι ο επιγονατιδικός τένοντας, καθώς και οι τένοντες των οπίσθιων μηριαίων (ισχνού και ημιτενοντώδη). Η χρήση τεχνητών μοσχευμάτων για τα οποία υπήρξε μεγάλος ενθουσιασμός τις προηγούμενες δεκαετίες έχει πλέον εγκαταλειφθεί, γιατί έχει αποδειχθεί ότι σχετίζονται με υψηλά ποσοστά αποτυχίας και, το κυριότερο, ότι μπορεί να οδηγήσουν σε φλεγμονώδη αντίδραση του γόνατος, κάτι το οποίο είναι καταστρεπτικό για την άρθρωση. Η συνδεσμοπλαστική του ΠΧΣ χαρακτηρίζεται γενικά από άριστα λειτουργικά αποτελέσματα

Αποκατάσταση

Ο ασθενής μετά την αρθροσκόπηση παραμένει στο νοσοκομείο μόνο για 1 έως 2 μέρες, ενώ μπορεί να σηκώνεται άμεσα και να βαδίζει με τη βοήθεια βακτηριών. Το πρόγραμμα αποκατάστασης περιλαμβάνει σταδιακή ανάκτηση του εύρους κίνησης, ενδυνάμωση του γόνατος και ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας. Η επάνοδος σε αθλητικές δραστηριότητες γίνεται μετά από διάστημα 6 έως 9 μηνών, που αποτελεί τον ελάχιστο χρόνο που απαιτείται για τη βιολογική ενσωμάτωση του μοσχεύματος.